De 2de blog schrijven we op 1000 m hoogte in de stralende zon, onder een olijfboom en het wordt mooi verwoord met de spreuk van Edith Hagenaar:

“Wij zijn hier vrijwillig gekomen voor het avontuur, voor het plezier, voor de vrijheid, voor de groei, voor het geluksgevoel.”

Eerst en vooral willen we iedereen van harte bedanken voor de fijne reacties op ons 1ste blogbericht. Elke reactie hebben we met een warm gevoel gelezen. Omdat we niet altijd een goed internet hebben en de computertijd willen beperken hebben we niet op de berichten persoonlijk gereageerd. Maar blijf gerust sturen, we lezen het graag en het doet ons deugd!

Valencia! Vanuit Bétera met onze fiets de metro op (best wel spannend) en dan de laatste 5 km Valencia fietsend binnen gereden. Het is een aangename stad om te bezoeken: véél mooie gebouwen, goed onderhouden, gezellige, kleine straatjes en pleintjes, net en verzorgd, niet over gecommercialiseerd, de Turia (een droog gelegde rivierbedding, de groene long) waar je kan fietsen tot aan de zee, overheerlijke tapas, vriendelijke mensen. Zelfs ons bruidseendje vond er goed gezelschap.

Na het zonnige Valencia, jeugdherinneringen ophalen in het al even zonnige Calp. Het was wel even schrikken na meer dan 40 jaar. Maar gelukkig zijn er nog zekerheden in het leven: de Penon (de rots in de branding) staat er nog steeds, de zee met zijn woelige golven is nog altijd even heerlijk, de oude stad heeft gelukkig zijn schoonheid bewaard maar verbergt zich momenteel goed tussen de hoogbouwappartementen. Het was fijn er even terug te zijn.

Dan op weg naar Vera, we zoeken er de plaats langs de kustlijn waar je vrij kan staan (we kregen de tip van een Engelse camperbuur die al een jaar onderweg was). Het was echt wel zoeken en omrijden, tussen de nudisten belanden en dan weer verder zoeken – zijn we nu in de woestijn beland of niet? – en uiteindelijk toch die fijne plek gevonden! Een ouder Brits koppel (dat al 11 jaar in Spanje woont) stelt ons gerust dat je ondanks de verbodsborden er kort kan staan buiten het seizoen. Op onze vraag of ze dan ook al vlot Spaans spreken kregen we volgend hilarisch antwoord: “We know everything about Spain, except the language!” Onze 1ste “wild” kampeerervaring. Het is héérlijk, wat een gevoel van vrijheid en blijheid! Onze “Van” zet ons uit de wind tijdens het koken. We zijn weer eens fier op ons héérlijk Pit & Puur gerechtje! We ontwaken met een prachtige zonsopgang uit de zee. Het lied: “Ik heb de zon zien zakken in de zee” kennen ze hier niet. Het is een onvergetelijke, magische ochtend en natuurlijk…yoga op het strand…zalig!

 

Nu op weg naar Albox waar we een afspraak hebben met een makelaar om 2 huizen te bezoeken. Eén huis en omgeving heeft zeer veel goede troeven. Het grijpt ons naar de keel. We zetten alles op een rijtje en laten het rustig bezinken.

Via een pittige weg, door een landschap dat ons aan Marokko doet denken tuffen we traag maar gestaag door de Sierra de Maria naar camping Sierra Maria in Maria…mama mia zoveel Maria! Op onze weg zien we volop plantages van appelsienen, olijfbomen, amandelbomen. Trouwens wij weten nu ook dat de watermeloenen volop gekweekt worden hier aan de kust . De eerste avond op Maria zijn we op slag ontroerd door de zonsondergang. We blijven hier 3 nachten en genieten van het zoutwaterzwembad, de rust, de natuur, de hangmat. We nemen de tijd om na te denken maar zijn er zeker nog niet aan uit. Er zijn veel Spanjaarden hier en de eerste avond was het hoorbare voetbalgekte. Het voelt goed om onze dag te starten met yoga onder de olijfbomen. De bijenademhaling werd gretig ondersteund door de zoemende bijtjes in de bomen, of was het omgekeerd…!

Het was de bedoeling deze blogpost gisteren te plaatsen maar door problemen met internet en de computer is het een dagje later!

Vandaag reizen we verder, hasta luego!