We zetten koers richting Frankrijk maar eigenlijk geraken we niet vooruit omdat er telkens iets op onze weg komt dat onze aandacht trekt. We laten dit gewoon gebeuren. We zien archeologen aan het werk in wat de ruïnes van de wapenfabriek van Eugie blijkt te zijn. Deze oude resten liggen in een prachtig stukje natuur, het ruwe Spaanse Baskenland. We zijn blij dat deze fabriek niet meer gebruikt wordt…hoe naïef willen we soms zijn.

Bij onze picknick hebben we weer ongelooflijk veel geluk, op de stenen tafel ligt alvast een reserve gebit klaar. Gave tanden waar een tandarts een applaus zou voor geven :-).

Af en toe wordt onze weg versperd door groepjes ‘straatkoeien. We vragen ons af vanwaar komen jullie zomaar? Op de grensovergang tussen Spaans en Frans Baskenland bloeit de heide!

Wij vinden het maar een raar taaltje dat Baskisch, wij begrijpen er niet zoveel van. Wij belanden op een door Nederlanders uitgebate camping maar blijven er niet: te druk, teveel mensen, te dicht bij een drukke weg. We keren terug op onze stappen en we vinden een superplek aan de rivier: Gave d’Oloron in Sauveterre de Béarn. Op dat Middeleeuwse dorp in de hoogte kijken we uit.

We blijven hier 2 nachten en verkennen uitvoerig de goed stromende rivier. We laten ons meedrijven, stappen dan te voet een heel eind terug op een soort eiland en zwemmen dan met de stroom mee naar onze plek. We zwemmen er ook onder de Pont de la Légende door: waar volgens de legende een vrouw naar beneden gegooid werd om haar onschuld te bewijzen voor een moord op haar man. Als bij wonder bleef ze drijven, tot ongeloof van wel 3000 toeschouwers.

Tijdens onze beklimming naar het dorpje langs de trappen worden we door een gieter, aan een natuurlijke bron, uitgenodigd om de planten te begieten. Meer hoeft dat voor ons niet te zijn, boodschap begrepen :-)!

We reizen door naar de Bergerac via het Parc Naturel de Landes et Gascogne en zo verder via de Gironde in de Lot et Garonne. De streek bevalt ons: wijngaarden, zonnebloemen, akkers… Het is zéér heet. We gaan op zoek naar ‘Plum Village of le Village des Pruniers’ het centrum van Thich Nath Hahn. Het is een tegenvaller voor ons. De film ‘Walk with me’ gaf een heel ander beeld. De befaamde bel, die normaal om het kwartier luidt om even bij jezelf te komen, is er maar wordt enkel gebruikt als er retraites zijn…en die zijn net afgelopen. Thich zelf is in Thailand. We lopen eens op het grote domein rond maar mogen er niet blijven, noch overnachten. Een Engelse Française of is het een Franse Engelse, die bovendien denkt dat we ‘twins’ zijn, vraagt ons advies over van alles en nog wat: van pijnlijke enkels tot het geheim van een goed huwelijk.

Wat ontgoocheld trekken we verder, maar ons goede humeur keert snel terug als 2 dartele hertjes de baan overrennen, ZALIG! Gelukkig zagen zowel wij, als onze tegenliggers ze op tijd afkomen. We belanden in Villereal (camping Bergougne) waar Nicole & Daniel ons hartelijk onthalen en ons een zalige schaduwplek aanwijzen. Omdat het een ‘canicule’ dag is blijft het zwembad er open tot 23u. We kruipen verkoeld en na wat wensen die vallende sterren voor ons zullen doen uitkomen content in ons bed. ’s Nachts horen we de herten blaffen en ’s ochtends krijgen we 2 maal bezoek van een roodborstje met veel vertrouwen en doen meditatie en yoga aan het meertje (visvijver). We trekken verder noordwaarts via Surges (Thédirac) waar we nog een huis gaan bezichtigen. De vriendelijke tuinman die de rondleiding doet is een kopie van Louis de Funès; zo een spraakwaterval! Het is nog niet ons huis… Door de Dordogne trekken we verder tot in Estivaux naar een camping a la ferme onder de kastanjebomen. Ons bruidseendje vindt er goed gezelschap.

We blijven er 1 nacht en rijden wat sneller dan gepland richting het Noorden omdat papa onverwacht naar het ziekenhuis moet voor het plaatsen van 2 stents. We zijn er niet helemaal gerust in en daarom willen we naderen. Het doet ons denken aan een spreuk van Thomas Monson: “ We kunnen de wind niet sturen, maar we kunnen de zeilen wel aanpassen.” De tocht loopt door de Limousin naar het Loiregebied. De kastelen bieden ons geen plek :-), bij de wijnboer staat het vol, weer een volgende plek is volop in de hete zon. Maar in Huisseau-sur-Cosson vinden we een uitgelezen plek in “Natuur Vol”. We douchen ons met een fles water: 1.5 l/pp en maken er een heerlijke cassoulet, gelukkig genoeg voor 2 dagen.

De rit zet zich verder en bij het ontbijt branden we al kaarsjes voor een goede ingreep. Na de middag krijgen we bericht dat de ingreep geslaagd is; een pak van ons hart, een hele opluchting! We beslissen om ons Noordzeeplan voort te zetten. We belanden op een zee camping in Quiberville (Haute Normandie) waar we een plek op onze maat krijgen: rustig gelegen aan de uitkant. Hier krijgen we een serieus onweer op ons dak: veel bommen en granaten, maar weinig regen. Voor het eerst koken we eten in de Van, het is gevoelig frisser.

8-8-18 is een topdagje: één met een GOUDEN randje. We trekken onze wandeloutfit aan en volgen eerst een uitgestippelde route (GR21) maar wijken ervan af omdat we meer door het bos lopen dan langs de Albasten kust. We geraken tot aan de zee, die volop aan het terugtrekken is en profiteren van dat geluk om langs de kustlijn terug te keren. We zijn onder de indruk van de prachtige kleurschakeringen van het water: turquoise, groen, blauw…en van de ruwheid van de kliffen en het strand.

 

We observeren opnieuw de kracht van het water in de rotsformaties op het strand, in de stenen met gaten…

 

Geen wonder dat Monet en de andere impressionisten hier inspiratie opdeden. Zigzaggend behalen we 20.000 stappen (elk!). Na een deugddoende meditatie beklimmen we ook nog de Falaise en leggen het laatste stukje blootsvoets door het water af, de ultieme bekroning!

 

’s Avonds een sfeervol dinertje in de volle avondzon aan onze Van! Een plateau de fruits de mer die we ’s morgens aan een stalletje konden bestellen (de vissers varen er nog 2 keer per dag uit om aan de lijn te vissen). We dekken onze tafel en zijn creatief met onze instrumenten (zie PS 3 :-)). We zijn ontroerd en dankbaar voor de heerlijke tijd die we meegemaakt hebben.

Onze laatste reisdag via het gebied van de Somme leggen we af in de regen. We overnachten aan de Mairie in Radinghem waar we met de ‘moules de bouchot’ uit Quiberville en de ‘lamsoor’ uit Le Crotoy ons heerlijk laatste avondmaal in de Van bereiden. Onze sokken zeggen alles over de temperaturen.

Het weekend brengen we door bij onze ouders die blij zijn ons terug te zien en wij ook blij hen terug te zien.

“Thuis is waar je hart is!”

We hebben ons op heel veel plaatsen thuis gevoeld maar ons echte huis hebben we nog niet gevonden. Dat komt, daar vertrouwen we op.

En ja het is echt wennen om terug “thuis” te zijn.

Bedankt aan allen die zo met ons mee-leefden tijdens ons 1ste avontuur met de Van. We houden jullie zeker op de hoogte van ons ‘reilen en zeilen’.

Hartelijke groet, Mieke & Griet

PS1. Respect voor de huisvrouwen die vroeger de was enkel met de hand deden, we ondervonden het aan de lijve.

PS2. Wat is het voordeel van verkeersoponthoud in Rouen: een glimp opvangen van de mooie kathedraal en dan zo blij zijn als een kind.

PS3. Waar haken allemaal niet goed voor is. Onze haakpennen zijn goede instrumenten bij ons zee-dinertje aan de Van.