De dag dat we de camping in Zambujeira do Mar verlaten is er één van goede daden: in het wasblok vraagt een Portugese aan Mieke of ze even haar rug wil insmeren met zonnecrème, we lenen wasmiddel uit aan onze Duitse buren, en afwasmiddel aan onze Portugese buren. De Duitse buren vertrouwen ons toe dat ze die morgen besloten om voor een 2de kindje te gaan…geef toe, schitterend toch!

Via Villa Nova de  Milfontes rijden we door naar Serpa. Het stadje zelf is wat vergane glorie maar er is een prachtige omwalling (vroegere aquaduct) en we zien prachtige olijfbomen. We spotten er zelfs enkele holboombewoners.

De weg richting Spanje leidt ons weer door een landschap met veel kurk- en olijfbomen. We struinen door Moura waar de Gentse feesten net voorbij zijn, het lijkt wel de dag van de lege portemonnees ! We ontdekken er zelfs een 100 jaar oud winkeltje, waar er kazen, worsten en biologische olijfolie gemaakt worden, heel authentiek, een weelde voor de smaakpapillen.

In Estrella, aan een uitgestrekt meer ontdekken we een nieuw stiltegebied, een ideale picknick- en siëstaplaats.

Na wat zoeken vinden we in Almonastar la Real (even over de grens) een unieke overnachtingsplek. Dinertje aan onze “Van” met zicht op het dorp, het oude kasteel en de prachtige zonsondergang, een mens kan het slechter treffen.

Ons plan is nu om via “la Ruta de la Plata” Spanje van het zuiden naar het noorden te doorkruisen. Deze route werd door de Romeinen gebruikt voor het transport naar het noorden van het zilver en het goud dat ze vonden in Cabo de Gata. We beginnen in Aracena, een charmant stadje met mooie beelden, een goed bewaarde wasplaats en prachtige grotte (Gruta de las Maravillas). Wonderbaarlijk wat de natuur kan doen met water en stenen en bovendien een weldaad voor een super hete dag. Wist je trouwens dat er in die grot opnames gebeurden voor bepaalde films zoals Tarzan.

We overnachten in Jerez de los Caballeros, vlakbij de stierenarena en bij gebrek aan alternatieven nog eens op een echte camperplaats, waar het verboden is kampeergedrag te vertonen… We staan er weer eens alleen en bekomen er toch maar lekker in onze zetels. We wachten tot ’s avonds om het stadje te verkennen. Het kan ons niet echt bekoren: zeer steile en nauwe straatjes die nogal vuil zijn. Gelukkig hebben ze er toch 1 plein met 3 bar-kes. We wagen er ons aan de Tinto de Verano (rode wijn met citroen- of appelsienlimonade), het alternatief voor Sangria maar ook dit kan ons niet bekoren.

2de stop op onze route: Zafra; sommigen noemen het, het kleine Sevilla. Zowel het stadje als de mensen bevallen ons. We worden er spontaan welkom geheten door toevallige voorbijgangers. Op de toeristische dienst krijgen we een plan samen met een volledige, levendige uitleg door de vriendelijke dame. Op die manier worden we perfect langs alle mooie bezienswaardigheden gegidst. We merken op dat ze in de chique Parador dezelfde waterglazen gebruiken als wij bij Pit & Puur! Grappig!

In de voormalige Joodse wijk vinden we na wat zoeken, het kleinste kapelletje. De sleutel ligt bij de buren en het valt ons toe dat de dochter voorbijkomt en vraagt of we het kapelletje willen zien. Het was vroeger Joods maar is nu christelijk gemaakt door het Mariabeeld. We vertellen haar dat we de Ruta de la Plata volgen; heeft ze daar nu net haar thesis over gemaakt!

We wandelen ook binnen in het Museo en Monasterio de Santa Clara. Griet zegt: “Als ik ergens in het klooster ga is het hier, want hier mogen ze breien, haken, en véél koekjes bakken. De geur alleen al doet dromen van het kloosterleven…!

Alle bezoeken zijn hier gratis! Bij de maquette van het oorspronkelijke Zafra krijgen we een uitgebreide Spaanse uitleg. Of we het begrijpen of niet, de Spaanse waterval is niet te stuiten. Terug aan onze Van stellen we vast dat de bril van Griet weer eens zoek is. Vermoedelijk ligt hij nog op het terras van de vorige avond in Jerez. Wat nu…? We beslissen om de 35 km terug te rijden, zo kunnen we nog eens de zwarte Iberico varkens bewonderen op de velden langs de weg. Onderweg doen we een paar schietgebedjes en met gekruiste vingers lopen we terug het plein op… We moeten onze zin, die we in het Spaans instudeerden niet eens beginnen. Wat een opluchting. De vriendelijke eigenares haalt, met de nodige Spaanse details, de bril uit de lade. Als dank proberen we nog een andere Spaanse specialiteit uit: koffie met melk uitgegoten over flink wat ijs: heerlijk dorstlessend! Nog een 3de keer over dezelfde weg is van het goede teveel en we besluiten om nog wat te flirten met de Spaans-Portugese grens. Via Badajoz rijden we richting Campo Maior waar we een rustige camping vinden tussen de olijfgaarden (nog nooit zo luidruchtige krekels gehoord). De olijfboom op onze plek doet de hele dag dienst als een natuurlijke parasol. ’s Avonds is het er romantisch dineren! Met onze fiets gaan we inkopen doen in Campo Maior; dat zijn ze daar blijkbaar niet gewoon. Zoveel bekijks dat we hebben…

 

Het nachtlawaai van een festival in de buurt doet ons de volgende dag vertrekken. Terug de grens over richting Mérida, één van de belangrijkste steden van het Romeinse Rijk (Augusta Emerita). We zien er veel goed bewaarde overblijfselen: de Aquaduct Milagros, het Theatro Romanos en het Amfitheater, de tempel van Diana, de Arco de Trajana. We bezoeken ook het Romeins Museum;  echt de moeite waard; zowel het gebouw als de tentoongestelde objecten: impressionante mozaïeken, beelden, bustes, grafopschriften, gebruiksvoorwerpen en schoonheidsspullen. Het loopt er vol bewakers die terecht fier zijn op hun museum. In de crypte zijn er nog resten van de heirbaan en enkele huizen. Het museum zelf is op die vesten ontworpen.

We vinden weerom een heerlijke overnachtingsplaats aan  de Embalsa de Salor. Prachtig, rustig, weer een stiltegebied. Het observeren van de ondergaande zon, de vogels, de opvliegende vissen… is voldoende om onze avond te vullen. Super! Na een fijne ochtendlijke yogasessie aan het meer zingen we het Belgische volkslied; de hand op het hart. En dan hebben we 2 grappige ontmoetingen. Tijdens het ontbijt komt een oude man naar ons toe voor een praatje. Hij hoort niet goed en wij spreken niet goed Spaans. Gebarentaal helpt ons om letterlijk over koetjes en schaapjes te praten. Hij krijgt een kop koffie, maar snapt niet dat we suiker noch melk hebben. We zoeten zijn koffie met onze honing. Het is een hilarisch gebeuren. Hij begrijpt niet dat we zonder man op weg zijn, dat we zelf rijden… Even later komt een koppeltje op “onzen hof”; ze gaan vissen aan het meer. De Spanjaard ziet onze grote koelbox staan en komt vragen of hij zijn ijs en zijn eten erin mag stoppen. We hebben we wat plaats en zeggen ja… Hij komt terug met 2 grote zakken ijs en eten. Tegen de tijd dat we vertrekken staat er 10 cm water in onze koelbox. Al meegemaakt in België?

We stoppen in Cacéres (maar helaas niets te Marques). De oude binnenstad is nog authentiek bewaard. Mr. Google vertelde ons dat het dé stad is van de ooievaars; wij zagen er geen enkele en ook geen enkel nest.

De ruïnes van Càparra geven ons een beeld van hoe de belangrijkste nederzetting er vroeger uitzag: n welvarend dorp vooral door de ligging op de Zilverroute. Het is 17.30u en nog bloedheet.

Half gekookt rijden we verder naar de Sierra de la Pena de Francia. We rijden er naar een camping die online veel lof krijgt; het is er alsof we op een braderie staan. Maar we zijn te moe om verder te trekken. Op het terras genieten we van een verkoelend ! drankje.

13 haarspeldbochten leiden ons naar La Alberca. De groene omgeving van de Sierra valt ons op. Weer een nieuw landschap in de schoonheid en de diversiteit van de Extramadura. Het doet aan als een Oostenrijks dorp op Romaanse zuilen. Wat een gezellige drukte!

Ten slotte belanden we op een fijne en rustige camping in El Cabaco. Enkele dagen van hangmat, haken, breien, wassen, lummelen, blog schrijven, volledig inleven in een boek waarin enkele bezochte Spaanse steden tot terug tot leven komen… (De hand van Fatima – Ildefonso Falcones).

“Kies spontaan wat je gaat doen” zegt Paul Loomans. We blijven op deze reis ons gevoel, onze intuïtie, ons hart volgen. Ze zijn onze leidraad, ons kompas voor het uitstippelen en verder zetten van onze route. Het achterlaten van een bril is een uitdaging om ons niet te ergeren maar het zien als een nieuwe kans, een nieuwe ontdekking.

Hasta la vista! Mieke & Griet

PS1: We ontdekken opnieuw dat ooievaars creatief en origineel zijn.

PS2: En elke dag komt er wel iets op ons pad om extra mee aan de slag te gaan… het uitschakelen van ons ego bvb.