Na een huizenbezoekdag rijden we in de late namiddag een stukje door, richting Portugal. We vinden een camping in Humilladero, iets boven Antequera. De uitbater begint te lachen als we een rustige plek vragen. “On Friday a quiet place?” Het wordt ons al gauw duidelijk dat de Spaanse families toestromen en er samen komen in het weekend. Naast ons zelfs 1 met een echte 2 persoonsmatras op de trekhaak gebonden.

De Rode Duivels spelen die avond tegen Brazilië en we gaan met de fiets op zoek naar een restaurantje in het dorp. Wat we vinden is gesloten. In ons beste Spaans spreken we een dame aan op de fiets! Ze begeleidt ons , letterlijk! Op onze zoektocht en ondertussen krijgen we Spaanse verkeersles, echt hilarisch! Iets na 20u, missie geslaagd. We belanden in een plaatselijke bar en 1 minuut nadat we binnen zijn scoren de Rode Duivels hun eerste doelpunt. Niemand kan vermoeden dat wij Belgen zijn J! We drinken een aperitiefje en kijken de eerste, spannende helft uit samen met 1 Spaanse medesupporter die ons ondertussen de menukaart uitlegt. Hij houdt ons via het raam met gebarentaal op de hoogte van de stand. Het terras is ondertussen volgestroomd met lokale mensen, jong, minder jong…ont-moeten duidelijk, mooi om te zien en te ervaren. Onze Spaanse vriend trakteert ons op de overwinning (stiekem was hij wel voor Brazilië).

Terug op de camping is er nog volop leven en rumoer, wel tot 3 – 4u in de ochtend. Welke heilige zouden ze nu aan het vieren zijn? Reden genoeg voor ons om onze reis verder te zetten.

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe het geluk met ons is… Na veel verkeersdrempels om uit Humilladero weg te rijden en een 20 tal km op de Autovia aan toch 110 km per uur beseft Griet dat ze haar fietssleuteltje op het fietsrek (achter onze Van) heeft laten liggen. Onze blije stemming is omgeslagen, onweer in de Van. De eerste afrit springen we beide uit de auto en we zien een mirakel…de sleutel ligt er nog steeds op. Een rondedans, de hemel klaart weer open. We bedanken het universum en schateren het uit!

We beslissen een ommetje te maken via het Parque Nacional de Donana tot aan de Costa de la Luz. We voelen ons hart vol stromen, zo dankbaar zijn we dat we die vrijheid hebben om onze reisweg   bij te sturen als het moment ons dat ingeeft. We denken er (op de GPK te zien) enkele rustige stranden te vinden en dito plekjes om te overnachten. Kilometers rijden we door een rustig gebied vol pijnbomen. Het doet ons aan de Landes denken. Eens we de kustlijn naderen blijkt het supertoeristisch, super druk en super duur. Matalscanas, Torre del Oro, Magazon kunnen ons niet bekoren. In Magazon vinden we een parkeerplaats, gelukkig want we hebben dringend nood aan een frisse duik in het water. Eerst héél wat trappen afdalen (dat belooft voor de terugweg) maar het zwemmen in de zee is zoals altijd overheerlijk. We vinden er prachtige schelpen, een mini versie van de Sint Jacobsschelpen.

Omdat we geen rustige plek vinden rijden we door tot over de Portugese grens. We vinden een fijne overnachtingsplaats in Alcaria, helemaal alleen boven op de heuvel. Het geluk zit inderdaad in een klein hoekje. Tijdens het avondeten genieten we bij een warme, zwoele wind van een prachtige zonsondergang.

Bij toeval ontdekken we dat we in een andere tijdszone terecht gekomen zijn. Deze mooie avond wordt plots een uur langer, wat een geluk!

We rijden door mooie heuvels op de grenslijn Portugal/Spanje, langs de Rio Guadiana. In het charmante dorp Mertola gaan we op zoek naar fruit, groenten, brood. De verandering van taal speelt ons parten (lees: we kennen echt geen Portugees en verwarren voortdurend met het Spaans). We bezoeken het Islam huis (toch de resten ervan , sommigen spreken over een brokkenpark J), een kasteel dat ons doet denken aan het Gravensteen, het kerkje…en zien er voor het eerste een drone (wie zoekt die vindt)…eens iets anders dan roofvogels!

We vinden brood waar we onze tanden op stukbijten. Gelukkig vinden we in ons volgend verblijf een tandartsstoel.

We rijden door heel dor landschap en worden verrast door ooievaars op hun nesten: niet 1, geen 2, maar massa’s! Nog nooit zoveel ooievaars gezien. De vogels zijn ook creatief voor het vinden van plaatsen voor hun nesten.

Via een hobbelige weg vinden we een rustige picknickplek: Barragem de Monte da Roche: een meer met vergane glorie. We ontmoeten er Belgen die hier al enkele jaren wonen en die ons de plaatselijke ‘bar’ aanbevelen voor een lekkere maaltijd. Na onze siësta gaan we er iets drinken en zijn gecharmeerd door de ‘netheid’, de ‘vriendelijkheid’ en het ‘enthousiasme’ waarmee de uitbaters rondsloffen. We voelen ons hier echt niet welkom. We rijden verder via Odemira richting de Atlantische kust (Costa Vicentina, het natuurpark van Alentejo, net boven de Algarve). Op de camping hier krijgen we een festival-gevoel (voor zover we daar iets van kennen): zie ons verplichte bandje. Het is bewolkt en winderig en we hebben voor het eerst fris: fleece, sokken en lange broek worden boven gehaald).

In Sao Teotonio ontmoeten we Jan die een 10 tal jaren geleden een oude boerderij kocht in een prachtig gebied. De aardeweg ernaar toe schudt ons goed dooreen en we bewonderen de eucalyptusbomen: groot en klein (wist je trouwens dat als je de eucalyptusboom volledig omhakt er opnieuw leven inkomt), de wijngaarden, de kurkbomen, de ongerepte natuur…

We genieten hier van een stilte die we zelden elders ervaarden. Geen auto, noch vliegtuiggeluiden, geen stemmen, noch muziek: enkel vogels, schapen- en geitenbellen, krekels… We ademen en proeven hier de gezonde lucht, echt voelbaar. We voelen ons op slag zoveel jaren jonger, terug in de tijd, op kamp met de scouts! Zalig is dacht: wassen in open lucht (niemand ziet ons), we nemen er zelfs een bad J!

Jan vertelt sappige verhalen over de Portugezen en hun manier van leven en werken.

We verkennen de ‘pure’ Atlantische kust met zijn ‘pittige’ golven en zijn mooie zandstranden: Zambujeira do mar, Odeceixe…uniek, prachtig! We leven ons uit in de golven en ervaren hier aan de lijve de oerkracht van water. Het vraagt wel een inspanning om bij het strand te geraken en al zeker om terug te keren: veel trappen, steile paden maar het is meer dan de moeite waard.

We worden ook telkens overweldigd door de heerlijke geuren van de begroeiing en de schoonheid.

Op een bepaalde plek kunnen we het zout van het zeewater zelfs wegspoelen onder een natuurlijke waterval. Voor onze lieve yogi’s: de meditatie met de hemelse nectar komt hier echt tot leven!

De hele kust heeft trouwens prachtige plekken om bij jezelf te komen! Genieten!

We beslissen om een tijd in de buurt te blijven en kamperen in Zambujeira do Mar: tijd voor een was, een blog, een haakwerk, gewoon rustig “zijn”. Als dat geen echt geluk is. De spreuk van Annet Van Laar blijft bij ons nazinderen en delen we graag nog met jullie.

Alle impulsen, beelden en ingevingen die in je opwellen, kun je heel simpel checken met de vraag: “ Word ik er blij en gelukkig van?”

Adeus queridas en een goeie Gensche Fieste!

PS 1: Ook in deze streek heeft Europa serres geplaatst, ze zijn wel minder dominant aanwezig. Hier worden vooral frambozen en blauwe bessen gekweekt. Veel Indiërs en Nepalezen worden hier te werk gesteld aan 2 € per uur…opnieuw het besef hoe goed wij het toch hebben!

PS 2: Nu weten we ook waar Toon Hermans zijn inspiratie haalde voor “De tango van het blote kontje” 🙂