en is niet zinnens aan te komen. Lao Tse

Deze spreuk is misschien wel een goede start om te vertellen over onze reiservaring naar India in oktober 2018, een bijzonder land, een kleurrijk land.

In enkele blogs willen we proberen om onze impressies met jullie te delen. Onze reis situeert zich in Kashmir en Himachal Pradesh, het noorden van India.

Week 1: Kashmir: Trekking – Dal Lake – Srinagar

Met kriebels in onze buiken stappen we hier in Aalter op de trein naar Zaventem, klaar voor ons avontuur.

Qatar Airways vliegt ons veilig naar Delhi met een tussenstop in Doha. Dan even wachten voor een binnenvlucht naar Srinagar. Daar hebben we onze eerste ervaring met het ‘anders zijn’: blank, blond en blauwgroene ogen. Leeftijd speelt geen rol; Griet krijgt er al een eerste huwelijksaanzoek. Het had mooi kunnen zijn, iemand met een eigen wol- en weeffabriekje…

De luchthaven van Srinagar schrikt ons af. Overal legertanks, politievoertuigen, prikkeldraad, gewapende militairen. We gaan met de taxi naar onze Houseboot (gelegen op het Dal Lake) waar we de eerste 2 nachten geboekt hebben. Dit is het enige dat vastligt op onze reis.

De watertaxi zet ons over en de sfeer is meteen gezet. Op het meer liggen wel 800 woonboten, de meeste momenteel uitgebaat als hotel, winkel of woonhuizen. Oorspronkelijk waren het boten van de Engelse overheersers die bij wet geen grond konden kopen en dan maar de wet omzeilden door woonboten aan te schaffen.

Het dagelijkse leven speelt zich volledig af op het water. Iedereen heeft er zijn eigen eenvoudige houten platboot. Toeristen worden rondgevaren in kleurrijkere en iets comfortabelere versies. Wij vonden onze eerste tocht bij valavond alvast heel romantisch, zeker met de indrukwekkende Himalaya rond het meer, waarvan de bergen of toppen zich niet altijd zomaar tonen.

 

De eigenaar van onze woonboot onthaalt ons met alle charme die hij in zich heeft en haalt alles uit de kast om ons diensten en spullen te verkopen. Voor ons is het moeilijk omdat we nog geen besef hebben van kostprijzen en de waarde van de roepies. We hebben soms het gevoel van er opgelegd te worden als toerist maar komen dan bij ons hart en proberen vertrouwen te hebben. We besluiten ons te smijten en we gaan voor een driedaagse trekking in de Himalaya. Kledij voor de koude wordt onmiddellijk voorzien want blijkbaar is ook hier in India de winter 1 maand vroeger ingetreden. De meren waar we oorspronkelijk naar zouden trekken zijn al onder gesneeuwd. Geen nood, er is nog “meer” te zien in die uitgestrekte Himalaya.

Gepakt en gezakt vertrekken we met een jong Bulgaars koppel en onze 2 gidsen (Irena, een Bulgaarse gehuwd met Gülzar van Kahsmir). De rit met de jeep is al een ervaring op zich, we hebben ogen tekort om te kijken naar wat er zich allemaal langs en op de weg afspeelt. Straathonden en koeien zijn een vast patroon op de weg tussen de vele toeterende scooters, toeterende auto’s en toeterende camions. Het is alsof we live in een computergame zitten. Onderweg is er regelmatig controle en dat hebben we de hele tijd ervaren in Kashmir. Het heeft allemaal te maken met het feit dat Kashmir islamitisch is en zich eigenlijk niet thuis voelt bij India. Ze willen eigenlijk onafhankelijk zijn. India is er tegen en weert het toerisme in Kashmir, raadt zelfs af het te bezoeken. Wij daarentegen hebben ervaren dat de mensen er heel vriendelijk en gastvrij zijn. Voor we de bergen intrekken wordt de foerage ingeslaan, veel vers fruit en groenten en een kip vers van het slachtblok…

Onze trekpaardjes staan klaar om het materiaal naar ons kamp te brengen. De tocht start aan de Sun Temple in Naranag. Een klein pad leidt ons langs de rivier de bergen in. Met fluitsignalen seinen ze dat er beneden wandelaars zijn. Ze zijn boven bezig met het kappen van bomen en die worden dan naar beneden geduwd. Wij worden aangemaand om goed door te stappen…al goed spannend van bij het begin.

De tentjes worden opgezet en we maken een eerste verkennende wandeling op meer dan 3000 m. Onmiddellijk ontdekken we kleine lemen hutten, de “gipsy houses” naast eenvoudige tenten waarin dit nomadenvolk leeft. De natuur is overweldigend, het klimmen bijt in onze kuiten. Foto’s trekken is een ideaal excuus om regelmatig uit te blazen. We zijn dan ook op stap met 2 jonge springers van halfweg de 20.

’s Avonds voelen we ons weer bij de scouts aan het kampvuur waar lekkere kipspiesjes in het vuur klaargemaakt worden. De rest van de maaltijd verloopt in de foeragetent. We hebben goeie gesprekken en we besluiten de avond al zingend…echt bij de scouts dus! Met een warmwaterkruik kruipen we in onze slaapzak om het grootste deel van de nacht wakker te liggen: het ligt hard en de rivier maakt ontzettend veel lawaai.

De volgende dag opnieuw een mooie en stevige wandeling waar we apen zien en een gastvrije ontmoeting hebben in een gipsy house. We krijgen er thee en chapati (plat brood gebakken op een houtvuur). Hier leven dieren (koe, kip) en mensen nog samen. Onze gids brengt ons ook bij een man die leeft in een grot. Wij worden stil van hun primitieve manier van (over)leven en wij staan in bewondering voor hun content zijn met wat er is.

Op de terugweg vinden we 2 hoefijzers; geluk voor onze nieuwe thuis (en toekomst). Het laatste stukje legt Mieke af te paard tot genoegen en vreugde van de gids, de fiere eigenaar van het paard. De rit te paard was een goede oefening in loslaten en vertrouwen hebben, Mieke kent geen Hindi maar het dier kende duidelijk zijn weg.

Die nacht slapen we beter ondanks de regen en het onweer!

De laatste ochtend beleven we nog een bijzonder moment met onze gipsybuurmeisjes. We zingen en dansen samen, en ogen en gebaren zeggen soms meer dan woorden. Het afscheid is emotioneel, we blijven voor altijd hun ‘friends’ en zij de onze.

Terug in ons boothotel is het goed toeven op ons terras en ons bed is een zachte verademing.

De volgende dag bezoeken we Srinagar met een lokale gids: Shankaracharya tempel, de botanische tuinen met de vele dahlia’s, de weefgetouwen, de witte moskee en het drukke leven errond. Het is een boeiende dag met opnieuw verrassende ontmoetingen. Wijzelf blijven een attractie en worden regelmatig gevraagd om op de foto te staan. We doen het met de glimlach!

Ons bezoek aan Kashmir zit erop, de volgende dag trekken we verder naar Dharamsala, het kleine Tibet.

Tot blogs, Mieke & Griet